Η επιστροφή μας σε μια κανονικότητα

Σε αυτή την υγειονομική κρίση δοκιμάστηκαν φόβοι πραγματικοί και φανταστικοί, σωματικές και ψυχικές αντοχές, οι σχέσεις μας και η απώλεια της γνώριμης καθημερινότητας. Βιώσαμε πολλαπλές στερήσεις, της δουλειάς, του σχολείου, της παιδικής χαράς, της αγκαλιάς, της επαφής. Οι ανατροπές αυτές που μας οδήγησαν σε νέα καθημερινότητα ήταν ένα βαρύ φορτίο και για τους ενήλικες αλλά και για τα παιδιά. Ως ενήλικες έχουμε την τάση να πιστεύουμε ότι τα παιδιά δεν αντιλαμβάνονται το άγχος μέσα μας και γύρω μας. Η προσπάθειά μας να τα προστατεύσουμε μας οδηγεί κάποιες φορές σε παγίδες.Το άγχος τους τα παιδιά μπορεί να το εκφράσουν με δυσκολίες στον ύπνο, με ευερεθιστότητα, προκλητική συμπεριφορά, παλινδρόμηση –δηλαδή εμφάνιση συμπεριφορών που ανήκουν σε ένα προηγούμενο αναπτυξιακό στάδιο- ή/και με προσκόλληση στους γονείς. Όμως για να φροντίσουμε εμείς τα παιδιά μας πρέπει πρώτα να φροντίσουμε τον εαυτό μας. Αν δεν έχουμε εμείς παραδεχθεί το άγχος μας, τον φόβο μας πώς θα βοηθήσουμε το παιδί να διαχειριστεί το δικό του άγχος;

Τι γίνεται με τα όρια σε αυτές τις συνθήκες που ζήσαμε; Τίθενται όρια; Ας ξεκινήσουμε με το γεγονός ότι τα σπίτια μας έγιναν χώροι εργασίας, εστιατόρια, ζαχαροπλαστεία γιατί σίγουρα αρκετοί από εμάς πειραματιστήκαμε αρκετά με τη μαγειρική. Επομένως επικρατεί μια εντελώς διαφορετική συνθήκη μέσα στο σπίτι. Έτσι πώς μπορούμε να μιλήσουμε για όρια στα παιδιά αν δεν οριοθετήσουμε τον εαυτό μας πρώτα σε αυτές τις καταστάσεις; Για παράδειγμα εργάζομαι μέσω υπολογιστή, είναι μονίμως ανοιχτός και είμαι διαθέσιμος όλες τις ώρες; Πρέπει να μπει και εκεί ένα όριο.

Η ευθύνη των γονιών όλο αυτό το διάστημα ήταν προληπτική. Τα παιδιά και οι έφηβοι έχουν απορίες και ειδικά τα μικρά παιδιά θα ρωτήσουν αρκετές φορές «γιατί;;», Εκεί αναμετριόμαστε με τα όριά μας, πρέπει να δίνουμε ειλικρινείς απαντήσεις και κατάλληλες της ηλικίας των παιδιών. Φαντάζομαι ότι θα χρειάστηκε αρκετές φορές να εξηγήσετε γιατί πρέπει να πλένουμε συχνά τα χέρια μας, γιατί πρέπει να κρατάμε αποστάσεις και γενικότερα τι συμβαίνει στη συνθήκη αυτή που ζούμε. Το γιατί επανέρχεται συνεχώς και δοκιμάζονται τα όρια. Φαντάζομαι ότι θα είδατε και θα διαβάσατε πολλές οδηγίες για αυτόν το χειρισμό, όμως η κάθε οικογένεια έχει τους δικούς της τρόπους επικοινωνίας, έτσι οι γενικές οδηγίες χρειάζονται μια ευελιξία για να προσαρμοστούν στην οικογένεια του καθενός. Και φτάσαμε στο χρονικό αυτό σημείο που αρχίζουμε σιγά σιγά και επιστρέφουμε στην καθημερινότητά μας. Επικρατούν ανάμεικτα συναισθήματα άγχος αλλά και χαρά ότι θα μπούμε πάλι σε μια κανονικότητα, ανησυχία για το τι θα γίνει αν βγω αν ξεκινήσω δουλειά ή αν ξεκινήσουν τα σχολεία. Πώς θα μπορέσει το παιδί να είναι καλά εκτός σπιτού, που δεν θα έχω τον έλεγχο; Αλλά και ανακούφιση που μετά από αρκετό διάστημα οι συνθήκες οι υγειονομικές μας επιτρέπουν αυτή μας την επιστροφή. Όμως, οι αποφάσεις που θα πάρουμε κατά πόσο θα δούμε τους φίλους μας, τους φίλους των παιδιών, αν θα πάμε στο πάρκο να παίξουμε, αν θα επιστρέψουμε στη δουλειά μας ή τα παιδιά μας σχολείο είναι καθαρά προσωπικές, αφορούν την οικογένειά μας, πώς βιώσαμε αυτή την κατάσταση και πώς σκοπεύουμε να κινηθούμε από εδώ και πέρα.

Δάμτσα Δήμητρα | Ψυχολόγος, MSc

 

Μοιραστείτε το:

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
Share on print
Share on email