Αυτοπεποίθηση:ένα συναίσθημα που καλλιεργείται!

Η αυτοπεποίθηση δεν είναι κληρονομική, αλλά χτίζεται σιγά σιγά. Σημαντικό ρόλο στην καλλιέργεια της αυτοπεποίθησης παίζει το περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνει το παιδί και ειδικότερα οι γονείς. Έρευνες έχουν δείξει ότι οι γονείς πρέπει να εμφυσήσουν στο παιδί την πίστη στον εαυτό του και τις δυνάμεις του ηδη από τη νηπιακή ηλικία. Βασική προϋπόθεση για να αποκτήσει ένα παιδί αυτοπεποίθηση είναι η αίσθηση του ανήκειν, οτι ανήκει δηλαδή σε ένα κοινωνικό σύνολο στο οποίο συμβάλει κάνοντας και λάθη. Τα λάθη θα πρέπει να είναι αποδεκτά, γιατί μόνο έτσι θα αναγνωρίσει τις δυνατότητες και τις αδυναμίες του και θα πιστέψει στις δυνάμεις του.

Πώς θα χτίσετε την αυτοπεποίθηση του παιδιού;

1. Δωστε του απεριόριστη και αμερόληπτη αγαπη!

«Θα σε αγαπώ ό,τι κι αν κάνεις» Έχοντας αυτή τη φράση σαν οδηγό μεταδίδουμε στο παιδί την αίσθηση της ασφάλειας που πρέπει να έχει μέσα στο οικογενειακό πλαίσιο. Του εξασφαλίζουμε την αγάπη μας ακόμα και αν κάνει λάθη.

2. Βάλτε όρια!

Τα όρια δεν σημαίνουν τιμωρία, αλλά δέσιμο και εφόδιο για την ενήλικη ζωή του. Τα παιδιά αναζητούν τους κανόνες και τον προγραμματισμό γιατί τους παρέχουν ασφάλεια και προστασία. Τα όρια πρέπει να τίθενται με σαφήνεια στο παιδί και να μένετε σταθεροί στην άποψή σας, δείχνοντας παράλληλα ότι του έχετε εμπιστοσύνη οτι θα κάνει το σωστό.

3. Αφήστε το να κάνει λάθη!

Όταν δίνετε στο παιδί τη δυνατότητα επιλογής υπάρχει και η πιθανότητα να κάνει λάθη. Αυτά όμως είναι πολύτιμα μαθήματα για την αυτοπεποίθηση του παιδιού. Επίσης, όταν εσείς οι ίδιοι κάνετε λάθη παραδεχθείτε τα στο παιδί. Δείξτε του οτι και οι γονείς κάνουν λάθη και τα διορθώνουν. Αυτό είναι ένα ηχηρό μήνυμα για το παιδί που το βοηθάει να αποδεχθεί και τις δικές του αποτυχίες.

4. Επιβραβεύστε τα θετικά του στοιχεία!

Πολύ συχνά οι γονείς μένουν στο τι δεν έκανε σωστά το παιδί και παραλείπουν να δουν τα καλά που έχει κάνει. Ακόμα και αν τα θετικά σε μια δεδομένη στιγμή είναι λιγότερα από τα αρνητικά στοιχεία μην παραλείπετε να τα επισημαίνετε. Η επιβράβευση πρέπει να είναι συγκεκριμένη και στοχευμένη στο καλό που έκανε το παιδί. Δεν αρκεί ένα σκέτο «μπράβο!» αλλα επισημάνετε για ποιο λόγο τον συγχαίρετε!

5. Μάθετε να ακούτε αυτό που θέλει να σας πει!

Το παιδί πρέπει να ξέρει οτι οι σκέψεις του, οι ανησυχίες του και οι επιθυμίες του μπορούν ανα πασα στιγμή να εισακουστούν από εσας. Πρέπει το παιδί να νιώθει οικεία στο μοίρασμα των συναισθημάτων του και μόνο λέγοντας τα θα μάθει να τα αναγνωρίζει.

6. Μην συγκρίνετε!

Ιδιαίτερα όταν υπάρχουν αδέρφια στην οικογένεια κάποιοι γονείς αναπόφευκτα και άθελά τους κάνουν σύγκριση μεταξύ των παιδιών. Πρέπει να καταλάβετε ότι παρόλο που τα παιδιά μπορεί να είναι αδέρφια το καθένα έχει τη δική του ξεχωριστή προσωπικότητα με συγκεκριμένες δυνατότητες και αδυναμίες. Γι’ αυτό το λόγο οι φράσεις «Γιατί δεν είσαι τοσο καλός σαν τη Μαρία;» ή «Είδες η αδερφή σου πόσο γρήγορα έκανε τα μαθήματά της;» κάνουν το παιδί να αισθάνεται ανταγωνιστικά προς την αδερφή/τον αδερφό και το μόνο που καλλιεργούν είναι ένα αίσθημα κατωτερότητας.

Παράλληλα, εαν το παιδί αισθάνεται μειονεκτικά σε σχέση με τα αδέρφια του δείξτε του οτι το καταλαβαίνετε και τονίστε τα θετικά του στοιχεία. Αυτό διδάσκει στο παιδί ότι όλοι έχουμε δυνατά και αδύναμα στοιχεία στον χαρακτήρα μας και δεν είναι ένα χαρακτηριστικό μόνο του ίδιου. Εξάλλου δεν χρειάζεται να είμαστε τέλειοι για να νιώθουμε καλά με τον εαυτό μας!

Μοιραστείτε το:

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
Share on print
Share on email